W 1917 roku wygospodarowano pierwsze środki finansowe, aby zachować płaskowyż w dobrym stanie. W 1967 roku Thaba Bosiu został uznany za pomnik narodowy, a w latach 90. XX w. przeprowadzono prace konserwatorskie.
W kulturze Soto płaskowyż uznawany jest za miejsce narodzin narodu – „matkę narodu”. Według legendy grudki ziemi zabranej z Thaba Bosiu nocą powracają na płaskowyż. W czasach kryzysu Soto organizują na płaskowyżu narady.
Od 1929 roku, przez 30 lat, płaskowyż był miejscem spotkań opozycji politycznej. 27 grudnia 1966 roku król Moshoeshoe II zwołał „spotkanie modlitewne” na szczycie płaskowyżu, w ramach protestu przeciwko rządowi. Król odwołał spotkanie i nie przybył do Thaba Bosiu, pomimo to na płaskowyżu zebrały się tłumy. Żołnierze użyli ognia, by rozpędzić zgromadzenie.
Płaskowyż pozostaje niezamieszkały, znajdują się tu pozostałości XIX-wiecznej osady, groby wodzów Soto i grób Moshoeshoe I. W 1996 roku na płaskowyżu pochowano również Moshoeshoe II.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Historia Lesotho Kategoria:Kultura w Lesotho Kategoria:Geografia Lesotho Kategoria:Obiekty z list informacyjnych światowego dziedzictwa