Był związany z ruchem Podolaków. Startował w wyborach do austriackiej Rady Państwa w Wiedniu IX kadencji jako kandydat polski w kurii wiejskiej mniejszych posiadłości w okręgu wyborczym Brzeżany–Rohatyn–Podhajce i 16 marca 1897 zwyciężył kandydata ruskiego Juliana Romanczuka, otrzymawszy 312 głosów wyborców z 607. Mandat sprawował od 27 marca 1897 do 7 września 1900•••. W grudniu 1900 ubiegał się o reelekcję kandydując z kurii ogólnej w okręgu nr 13 Stanisławów–Halicz–Rohatyn–Bursztyn–Podhajce–Wiśniowczyk–Buczacz–Złoty Potok–Monasterzyska–Tłumacz–Tyśmienica–Ottynia. Zwyciężył kandydata ruskiego Józefa Huryka, otrzymawszy 499 głosów wyborców z 948. Mandat X kadencji pełnił jako właściciel dóbr i fabryk od 31 stycznia 1901 do 17 czerwca 1905, gdy złożył mandat•••••. Według doniesień prasowych stało się to w rezultacie skompromitowania Walewskiego, którego skandaliczne sprawy były przedmiotem dyskusji w Radzie Państwa oraz rozpraw sądowych. Wcześniej, od 7 maja 1904 był zawieszony w prawach członka Klubu Polskiego w parlamencie, a 16 czerwca 1905 został wykluczony z niego. Przyczyną był wytoczony przeciw niemu w 1901 pozew o zniesławienie. W tle sprawy leżało oskarżenie o to, że wykorzystał swoją pozycję deputowanego do uzyskania zaniżonej ceny tapicerki drewnianej z lasów państwowych i interweniował w C. K.