Stara, środkowa część wznosiła się na wysokiej podmurówce, była zaplanowana na planie prostokąta z krótkimi skrzydłami w skrajnych osiach, od strony podjazdu. Pośrodku centralnej części był wgłębny portyk z dwiema kolumnami. Od strony ogrodowej portyk był klasyczny: z dwiema parami kolumn podtrzymujących trójkątny szczyt. Przylegały do niego po bokach dwie werandki, których daszki były również wsparte na narożnych kolumnach. Możliwe, że to była pierwotna elewacja frontowa.
Wnętrze miało nieregularny układ dwutraktowy. Na ścianach pokoi wisiało kilka cennych obrazów oraz kolekcja pasów słuckich i gobeliny. W wyniku kolejnych dwóch wojen światowych wszystko to zostało utracone.
Wartość zabytkową posiadał również stojący po lewej stronie, na wysokiej kamiennej podmurówce, drewniany spichlerz, od strony podjazdu poprzedzony szerokim podcieniem wspartym na sześciu kolumnach. Był przykryty wysokim, gładkim czterospadowym dachem gontowym. Nieopodal stała również kaplica. Gdy groziło jej przekształcenie w cerkiew prawosławną, Edwina Niewęgłowska kazała rozebrać świątynię w ciągu jednej nocy. W miejscu kaplicy urządzono mały cmentarzyk rodzinny.