Za nimi główny korytarz mija dwie sztolnie i dochodzi do głębokiego, sztucznego szybu. Kończy się tu naturalna część jaskini.
W szybie znajdują się wejścia do dwóch, krótkich chodników górniczych, z których jeden jest zalany wodą. Na południe od szybu znajduje się salka, z której odchodzą cztery chodniki. Najdłuższy z nich ma kilkadziesiąt metrów długości. Na wprost od głównego korytarza, za szybem, zaczyna się długi chodnik górniczy prowadzący do otworu trzeciego. Mniej więcej w jego połowie odchodzi w bok 10-metrowy chodnik.
Przyroda W jaskini można spotkać polewy kalcytowe. Znajdują się w niej małe jeziorka i kałuże. Ściany są mokre, brak jest na nich roślinności. W jaskini zimują nietoperze.
Historia odkryć Jaskinia była znana od dawna, prawdopodobnie od XIV wieku. Wydobycie rud miedzi prowadzono głównie w XIX wieku. Niebezpiecznym miejscem w jaskini jest głęboki, 30-metrowy szyb, w którym doszło już do śmiertelnego wypadku. Opis i plan jaskini sporządził Krzysztof Recielski przy pomocy Agnieszki Gajewskiej i Dariusza Lermera w 1990 roku.
Przypisy
Kategoria:Jaskinie świętokrzyskie