Bazalt na północnym i zachodnim zboczu góry przechodzi z brązowych do ciemnofioletowych barw, które nadają glebie czerwonawy odcień.
Historia Góra po raz pierwszy została udokumentowana w 1596 r. w księdze (niem. Schoppenbu) w Oberoderwitz. Przyrodnik i geolog Nathanael Gottfried Leske podczas jednej z podróży przez Górne Łużyce około 1785 r. odwiedził Spitzberg i opisał budowę geologiczną wzniesienia. Od 1850 r. do końca XIX w. na północno-wschodnim zboczu Spitzbergu funkcjonował kamieniołom, po działalności kamieniołomu pozostały wyrobiska w postaci stromej ściany na północno-wschodnim zboczu poniżej szczytu i staw na szczytowym płaskowyżu. Wydobywany kamień z kamieniołomu został wykorzystany między innymi do budowy kościoła w Niederoderwitz. Góra w połowie XIX wieku ze względu na wspaniałe widoki wyłaniające się ze szczytu, stała się popularnym celem wycieczek. Wejście na szczyt w tym czasie było niebezpieczne, o czym świadczy fakt, że przyszłego króla saskiego Fredricha Augusta II musieli z góry sprowadzić dwaj tubylcy. W 1860 r. wyrównano skalisty grzbiet i utworzono miejsca widokowe. W 1882 r. powstało Stowarzyszenie Góry Oderwitz, które wytyczyło ścieżki na szczyt i zabudowało balustrady oraz opiekowało się wzniesieniem jako terenem rekreacyjnym. W 1904 r.