Iwan Pawłowicz Rosły (, ur. w Pietrowej Budzie w guberni czernihowskiej, zm. 15 października 1980 w Moskwie) – radziecki generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego (1940).
Życiorys Po ukończeniu szkoły pracował jako zastępca przewodniczącego rady wiejskiej, sekretarz komsomolskiej organizacji kołchozu i kierownik czytelni. Od 1924 służył w Armii Czerwonej, był żołnierzem batalionu konwojowego w Ukraińskim Okręgu Wojskowym, od 1925 należał do WKP(b), w listopadzie 1925 został politrukiem kompanii 151 pułku piechoty. W 1929 skończył kursy politruków przy szkole piechoty w Kijowie, od grudnia 1933 służył na Dalekim Wschodzie jako szef sztabu 105 Dywizji Piechoty w Samodzielnej Dalekowschodniej Armii Czerwonego Sztandaru, od sierpnia 1936 dowodził batalionem 93 pułku piechoty 32 Dywizji Piechoty, w 1937 ukończył kursy „Wystrieł”. Od jesieni 1937 studiował w Akademii Wojskowej im. Frunzego, we wrześniu 1939 uczestniczył w ataku ZSRR na Polskę, a od końca grudnia 1939 do marca 1940 w wojnie z Finlandią, gdzie 11 lutego 1940 dowodzony przez niego 245 pułk piechoty 123 Dywizji Piechoty 7 Armii Frontu Północno-Zachodniego przełamał obronę Finów. W 1940 ukończył akademię i został dowódcą 4 Dywizji Piechoty Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego, od września 1941 brał udział w wojnie z Niemcami, m.in.