W 1796 roku Wincenty Grabski sprzedał scaloną Klewicę, wraz z szeregiem folwarków (Lepie, Kochany, Zarzeczany, Borcie i inne) Jakubowi Umiastowskiemu (1764–1809), żonatemu z Anną Puzynianką (1764–1851). Dokupili oni jeszcze w 1805 roku Żemłosław ze starym pałacem. Wdowa po Jakubie, Anna mieszkała tu do śmierci, podzieliwszy pozostały majątek między trzech synów. Po jej śmierci Klewicę odziedziczył jej wnuk, Albert Umiastowski (1840–1876), który zmarł młodo, nie ożeniwszy się. Jego schedę otrzymał jego najstarszy brat Władysław (1834–1905). Ostatnią właścicielką majątku do 1939 roku była wdowa po nim, Janina Zofia (1860–1941).
Po reformie administracyjnej w latach 1565–1566 Klewica weszła w skład powiatu oszmiańskiego województwa wileńskiego Rzeczypospolitej. Po II rozbiorze Polski w 1793 roku miejscowość znalazła się na terenie powiatu oszmiańskiego (ujezdu) guberni wileńskiej. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Klewica wróciła do Polski, należała do gminy Graużyszki w powiecie oszmiańskim. 13 kwietnia 1922 roku gmina weszła w skład objętej władzą polską Ziemi Wileńskiej – Art. 8., przekształconej 20 stycznia 1926 roku w województwo wileńskie.