thumb|330x330px|Albrecht Putner(Buttner)Legelmacher. Anonimowa ilustracja z roku 1425 w "Kronice Mendla" (Stadtbibliothek Nürnberg) Łagiewnik – wczesnośredniowieczny zawód rzemieślniczy.
Nazwa W okresie piastowskim w XII i XIII wieku, a być może także wcześniej, łagiewnicy (łac. lagenarii, ampullarii) wchodzili w skład ludności służebnej, byli ministeriales książęcymi czy biskupimi i posiadali swoje prawo grupowe.
Od XV wieku określano tak rzemieślników wytwarzających naczynia klepkowe.
Nazwa łagiewnik wywodzi się z łacińskiego słowa lagena - łagiew, oznaczającego puchar, flaszkę, naczynie podróżne. Język niemiecki przejął i zmodyfikował nazwę łacińską, określając nią drewniane naczynia na wodę lagella – Lagel, wyrabiających zaś te naczynia Lagelmacher. Na ziemiach polskich słowo to zostało zmiękczone, zmieniając się w łagiewnika.
Łagiewnicy w Polsce piastowskiej thumb|330x330px|Miniatura z roku 1505 przedstawiająca łagiewników z "Kodeksu Behema" (Biblioteka Jagiellońska) Wymieniające łagiewników dokumenty z tego okresu nie opisują ich działalności.