Przyszły mistrz powinien wykonać wanienkę na jedno dziecię, bębenek na cztery garnce, maślnicę i konew z przykryciem, z tym, że robota leglarska ma być z obręczami białymi. Gdyby czeladnik po latach stażu i wędrówce nie potrafił podołać sztuce, powinien ruszyć dalej na wędrówkę przez rok i sześć tygodni uczyć się, wrócić i pracę poprawnie wykonać.
Leglarze krakowscy musieli kupować materiały potrzebne do pracy na rynku krakowskim, dobrej jakości drewno na klepki, łozę, łyko na obręcze i robić tylko robotę białą z drewnianymi obręczami.
Dzisiaj pracownicy firm wytwarzających naczynia klepkowe, wykonywane z prostych klepek, nie używają na określenie swojego zawodu dawnej nazwy łagiewnicy czy leglarze.
Nazwy miejscowości
Od nazwy zawodu łagiewnika praktykowanego głównie w pobliżu dworów oraz grodów, przyjęły swoje nazwy liczne miejscowości na terenie Polski. Dzisiaj miejscowości o nazwie Łagiewniki pozostało w Polsce ponad 20 toponimów.
Przypisy
Bibliografia
Mały słownik kultury dawnych Słowian, red.: L. Leciejewicz, Wiedza Powszechna, Warszawa 1999, . Karol Buczek, Łagiewniki [w:] "Język Polski" 1956, nr 4 (wrzesień/październik), s. 245-257.
Kategoria:Nazwy geograficzne w Polsce Kategoria:Ludność służebna Kategoria:Kultura słowiańska Kategoria:Zawody historyczne Kategoria:Historia gospodarcza Polski Kategoria:Zawody rzemieślnicze Kategoria:Bednarstwo