W obrazach Giorgione i Tycjana jesteśmy w stanie zauważyć więcej podobieństw, niż różnic. Podobne jest ułożenie póz obu modelek. Po prawej w obu obrazach znajduje się pewien wspólny element. U Giorgione w krajobrazie znajduje się większe drzewo na tle małej wioski, na prawo od niego mniejsze drzewo, a pośrodku nich, wychylony do przodu pień. Tycjan wykorzystał ten sam motyw przy wykorzystaniu innych elementów, na prawo znajduje się stojąca kobieta, na lewo od niej klęcząca, a tuż za nogami Wenus leży biały pies. Zwierzę to pojawia się również na płótnie Portret Eleonory Gonzagi (1538), matki patrona Guidobalda, wykonanym w tym samym roku. Psy stanowiły w malarstwie renesansowym powszechny symbol wierności, także małżeńskiej.
Po prawej, dwie służące wyjmują odzież ze skrzyni posagowej (cassoni). Obok, charakterystyczne okno z przedzielającą je kolumną (podobne okno można dostrzec również na szkicach pałacu książęcego z Urbino, co potwierdza hipotezę o nabywcy dzieła). Krzew mirtu to symbol wiecznego oddania.
Obraz stał się źródłem inspiracji dla dzieł takich artystów jak: Jean Ingres i Édouard Manet (Olimpia).
W 1998 roku obraz ten wystawiony był w Muzeum Czartoryskich w Krakowie na wystawie wraz z „Damą w welonie” Rafaela.
Przypisy
Kategoria:Obrazy Tycjana Kategoria:Obrazy w Galerii Uffizi Kategoria:Akt (malarstwo) Kategoria:Malarstwo mitologiczne Kategoria:Wenus na obrazach