Bitwa przy moście Mulwijskim – bitwa stoczona 28 października 312 roku przy moście Mulwijskim na Via Flaminia, na północ od ówczesnego Rzymu, w której Konstantyn I Wielki pokonał Maksencjusza.
Kontekst historyczny
Po śmierci Galeriusza w roku 311, o przejęcie całkowitej władzy nad cesarstwem rzymskim ubiegać zaczęło się 4 cesarzy rzymskich: Konstantyn I Wielki, Maksencjusz (306–312), Maksymin Daja (308-313) i Licyniusz (308–324). Konstantyn w tym czasie panował w Galii i Brytanii. Maksencjusz, podobnie jak Konstantyn syn cesarza, swoich praw dziedzicznych nie zamierzał regulować w drodze układów i starał się doprowadzić do konfrontacji zbrojnej. W roku 311 Konstantyn na czele 40 tysięcy żołnierzy wkroczył do Italii. Maksencjusz na czele gwardii pretoriańskiej i licznych oddziałów wojska oczekiwał go u stóp Apeninów.
Przebieg Bitwa miała miejsce dnia 28 października 312 przy moście Mulwijskim, wówczas o godzinę drogi na północ od Rzymu. Czołowe oddziały armii Konstantyna ścigały cofającego się przeciwnika od zdobytej Werony. Składały się one m.in. z mauretańskich łuczników i germańskiej konnicy. Gdy Maksencjusz dotarł nad brzeg Tybru okazało się, że kamienny most Mulwijski został częściowo zburzony.