W Brzezińskiem zwana była ślepym rosołem względnie rosopitkiem, w Łowickiem i na innych terenach Polski Środkowej rosołkiem lub gapim rosołem.
Kapłonek (wodzianka) jest przykładem zup gotowanych z najtańszych i najłatwiej dostępnych składników, popularnych w czasach ogólnie panującej biedy. Był codzienną potrawą jadaną w Polsce Środkowej, często na śniadanie. W czasie postu spożywano wodziankę nieokraszoną słoniną czy skwarkami.
26 stycznia 2009 produkt o nazwie „Kapłonek (wodzianka) z Gałkowa” został wpisany na polską Listę produktów tradycyjnych. Produkt wytwarzany jest w miejscowości Gałków Duży w gminie Koluszki. Była to potrawa ubogich na przednówku, stąd tradycyjna receptura jest skromna. Według oficjalnej charakterystyki „kapłonek (wodzianka) z Gałkowa” jest gęstą, zawiesistą, słodko-kwaśną zupą z czerstwego chleba ze skwarkami. Tradycyjnie gotuje się ją na skórce słoniny, z liściem laurowym, włoszczyzną lub kminkiem. Zastosowanie czerstwego chleba żytniego z dobrze wypieczoną skórką nadaje potrawie charakterystyczny aromat i lekko kwaskowy smak. Dodatkowo zupę zabiela się śmietaną. Potrawę przyprawia się jedynie solą i pieprzem.