Władysław Piotr Łoskiewicz (ur. 29 grudnia 1891 w Petersburgu, zm. 4 sierpnia 1956 w Rabce) – polski uczony, specjalista w dziedzinie metaloznawstwa i obróbki cieplnej stali.
Życiorys thumb|240px|Grób prof. Władysława Łoskiewicza na cmentarzu Rakowickim w Krakowie Syn Stanisława. Uczęszczał do Gimnazjum św. Anny w Petersburgu, które ukończył w 1909. Następnie studiował na Oddziale Elektrochemicznym Wydziału Metalurgicznego Instytutu Politechnicznego w Petersburgu. W 1917 obronił pracę dyplomową i uzyskał tytuł inżyniera metalurga. Studia uzupełnił na paryskiej Sorbonie. Od 1 maja 1920 był kierownikiem laboratorium w Wielkopolskiej Hucie Miedzi w Poznaniu. Od 1923 wykładał na Akademii Górniczej w Krakowie. Początkowo pracował jako asystent w Katedrze Metalografii na Wydziale Hutniczym. W 1929 roku na podstawie pracy „Cementacja miedzi, srebra i złota berylem, krzemem i borem” uzyskał doktorat, a następnie profesurę nadzwyczajną (1931) i profesurę zwyczajną (1936). W latach 1945–1956 kierował Katedrą Metalurgii i Obróbki Termicznej. Był prodziekanem Wydziału Hutniczego (1936–1938) i Wydziału Metalurgicznego (1951–1952) oraz dziekanem Wydziałem Hutniczego (1934–1936 i 1948–1950). Kierował też biblioteką uczelnianą (1945–1947). Od listopada 1939 do czerwca 1942 pracował jako robotnik w warsztatach naprawczych maszyn rolniczych.