Aby działanie przedstawiciela ustawowego osiągnęło zamierzony rezultat, a więc aby wywołało bezpośredni skutek prawny między reprezentowanym, a osobą trzecią, przedstawiciel ustawowy musi mieć stosowne umocowanie.
Źródłem umocowania przedstawiciela ustawowego jest ustawa. Może ona bowiem bezpośrednio określać zdarzenia będące źródłem umocowania przedstawiciela ustawowego (np. rodzice małoletniego dziecka są jego przedstawicielami ustawowymi z mocy ustawy – art. 98 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) lub może przyznać sądom kompetencje do ustanowienia przedstawiciela ustawowego (np. sąd rodzinny ustanowi małoletniemu dziecku lub osobie ubezwłasnowolnionej całkowicie opiekuna).
Przedstawiciele ustawowi Do przedstawicieli ustawowych zalicza się: rodziców – zgodnie z art. 98 Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym (KRO) są oni przedstawicielami ustawowymi dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską. opiekuna – zgodnie z art. 98 w zw. z art. 155 § 2 i 175 KRO jest on, na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, przedstawicielem ustawowym małoletniego, gdy zachodzą ku temu prawne powody, a także osoby ubezwłasnowolnionej całkowicie. kuratora – zgodnie z art. 99 i 98 w zw. z art.