Wacław Szewieliński, ps. Zawisza (ur. 1 grudnia 1920 w Wojckunach, zm. 20 grudnia 2017 w Inowrocławiu) – polski uczestnik podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej, major rezerwy w stanie spoczynku, Honorowy Obywatel Miasta Inowrocławia.
Życiorys Urodził się 1 grudnia 1920 roku na Wileńszczyźnie w zaścianku Wojckuny, leżącym w gminie Podbrodzie w powiecie święciańskim. Tam też rodzice Wacława prowadzili gospodarstwo rolne. W 1928 r. cała rodzina przeniosła się do osady Pohulanka pod Podbrodziem, gdzie rodzice Wacława zostali właścicielami sklepu spożywczego. Poligon wojskowy, znajdujący się w Pohulance, stał się bezpośrednią inspiracją do zainteresowania się wojskiem przez dorastającego chłopca.
Następnie rodzina przeprowadziła się do miejscowości Czerwone Pole (koło Świecian). W Święcianach Wacław ukończył w 1939 r. szkołę budowlaną i planował zostać saperem.
W 1940 r., na mocy decyzji okupacyjnych władz sowieckich, został sekretarzem w Urzędzie Gminy, mieszczącym się w majątku Szwinta koło Święcian. Jednocześnie współpracował z polskim podziemiem niepodległościowym, m.in. przechowując nielegalnie broń i dokumenty. Po wkroczeniu Niemców na tereny zajęte uprzednio przez ZSRR, w porozumieniu z organizacją podziemną, przeniósł się pod koniec 1941 r. do Olszewa na Białorusi, gdzie pracował jako gajowy.