Barów Wielki (; ) – wieś na Białorusi, w rejonie iwiejskim obwodu grodzieńskiego, około 7 km na południowy wschód od Iwia.
Historia W 1865 roku dobra te należały do niejakiej Ślipkowej. W XX wieku były własnością członków rodziny Sielanków herbu Syrokomla, którzy byli prawdopodobnie ostatnimi właścicielami majątku przed 1939 rokiem.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Wielki Barów, wcześniej należący do powiatu oszmiańskiego województwa wileńskiego Rzeczypospolitej, znalazł się na terenie gminy Ługomowicze ujezdu oszmiańskiego guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Wielki Barów wrócił do Polski, znalazł się w gminie Ługomowicze w powiecie wołożyńskim województwa nowogródzkiego. Od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
W 1865 roku wieś liczyła 42 dusze rewizyjne, w 1921 roku – 156 mieszkańców, wszyscy katolicy, w folwarku mieszkały 22 osoby, również wszyscy katolicy. W 1999 roku wieś liczyła 77 osób, a w 2009 – 30 osób.
Swą młodość w tej wsi opisuje Stanisław Spurgiasz, który tu się urodził w 1926 roku.
Półtora kilometra na południe istnieje wieś Barów Mały (), niegdyś własność Besarowiczów, a 9 km na południowy wschód – Barów (), należący w XIX wieku do dóbr Mikołajów hr.