Przedostał się do Polski i od 24 maja 1919 roku rozpoczął służbę w Wojsku Polskim. Początkowo otrzymał stopień sierżanta i od 24 maja do 20 grudnia 1919 roku wykonywał obowiązki kancelisty w dowództwie Powiatu Etapowego Kowel. Później był w Sarnach od 21 grudnia 1919 do 15 stycznia 1920 roku szefem kompanii etapowej, a następnie w dowództwie Powiatu Etapowego Równe kancelistą. Od 16 stycznia do 18 sierpnia 1920 roku w Równem był jako pełniący obowiązki oficera żywnościowego Obozu Koncentracyjnego Jeńców. W dowództwie 2 Armii przydzielono go do Sekcji Uzbrojenia w której był zastępcą referenta amunicji. 9 listopada 1920 roku został mianowany z dniem 1 października 1920 roku chorążym w artylerii.
Po wojnie od 29 marca do 20 lipca 1921 roku był referentem uzbrojenia Inspektoratu Etapów 2 Armii. Od 21 lipca 1921 do 30 marca 1922 roku w Warszawie uczestniczył w kursie w Centralnej Szkole Pirotechnicznej, a podczas którego otrzymał świadectwo maturalne w Gimnazjum im. Mikołaja Reja. Skończywszy kurs wyznaczony został na stanowisko kierownika składu amunicji 2 Armii. W momencie przejścia wojsk na stopę pokojową na Wileńszczyźnie był od 31 marca 1922 do 29 marca 1923 roku w Okręgowym Zakładzie Uzbrojenia nr III zastępcą kierownika składów amunicyjnych.