1 stycznia 1936 roku awansował do stopnia kapitana artylerii. W pułku dowodził III dyonem podczas mobilizacji marcowej 1939 roku, a ponownie był dowódcą 7 baterii od maja tegoż roku uczestnicząc z nią w kampanii wrześniowej. Brał udział w obronie Warszawy od 14 września 1939 roku, a 26 września został dowódcą II dyonu 20 pułku artylerii lekkiej. Stolica skapitulowała, a Bułdeskiego Niemcy wzięli do niewoli. W latach 1939–1945 przebywał w oflagach: IV A Hohnstein, II B Arnswalde i II D Gross-Born. Uwolniony z niewoli zgłosił się do Wojska Polskiego w którym 4 lutego 1945 roku został zmobilizowany do 1 pułku zapasowego 1 Armii Wojska Polskiego.
17 kwietnia 1945 roku w Oficerskiej Szkole Artylerii Nr 2 był dowódcą baterii podchorążych, a w lipcu tegoż roku został zweryfikowany w stopniu majora artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1944 roku. 16 listopada 1946 roku przeniesiono go do Centrum Wyszkolenia Artylerii na stanowisko wykładowcy, a 30 września 1947 roku został referentem w sekcji naukowo–doświadczalnej. Studiował także prawo na Uniwersytecie Toruńskim i we wrześniu 1947 roku otrzymał tytuł magistra. 1 grudnia 1947 przeniesiono go do Wyższej Szkoły Artylerii.