Alfons Pilorz (ur. 2 czerwca 1928 w Pruchnej, zm. 24 lipca 2017 w LublinieJanusz Bień, Witold Wołowski, O człowieku, który nigdy się nie skarżył, w: Przegląd Uniwersytecki, KUL, nr 4-5(168-169)/2017, S.48-49, ISSN 0866-9961) – polski romanista, profesor KUL.
Życiorys Uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im. A. Osuchowskiego w Cieszynie (mała matura – 1948, matura – 1950). W 1944, jadąc na praktyki do sklepu w Cieszynie, wpadł pod pociąg, który zmiażdżył mu obie nogi. W 1950 rodzina przeprowadziła się do Lublina, gdzie podjął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Stopień magistra uzyskał w 1955 (praca Anatole France, critique littéraire, promotor: prof. Kalikst Morawski) i w tym samym roku podjął pracę na KUL (Sekcja Filologii Romańskiej). Władze komunistyczne, szykanując KUL, zawiesiły działalność sekcji, w wyniku czego stracił pracę, ale pozostał w Lublinie, znajdując zatrudnienie w Katedrze Językoznawstwa Instytutu Filologii Polskiej UMCS. Po odwilży powrócił na KUL. Początkowo pracował jako lektor języka francuskiego w Studium Języków Obcych, a od 1972 dołączył do dawnego zespołu Sekcji Filologii Romańskiej. W latach 1972–1973 przebywał na stypendium doktoranckim w Leuven, w Belgii.