Marian Józef Mika (ur. 25 lutego 1907 w Kamionnej, zm. 6 marca 1974) – polski historyk, archiwista, kustosz, redaktor naczelny.

Życiorys Pierwsze nauki w szkole powszechnej pobierał w Niemczech, dokąd przeniósł się z rodzicami w 1914 i tam również zaczął uczęszczać do gimnazjum. Po przeniesieniu się w 1920 rodziców do Poznania kontynuował naukę w Gimnazjum im. Marii Magdaleny, które ukończył w 1927. W tymże samym roku rozpoczął studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończył uzyskując dyplom magistra filozofii. Jego praca dyplomowa: „Studia nad patrycjatem poznańskim w wiekach średnich”, oparta na nieznanych dotąd źródłach archiwalnych, ogłoszona została drukiem w 1937 jako osobny tom Biblioteki „Kroniki Miasta Poznania” (nr. 7). Po ukończeniu studiów w 1937 otrzymał stypendium pracownika naukowego Archiwum Państwowego miasta Poznania i poświęcił się zbieraniu materiałów źródłowych. W sierpniu 1939 powołany został do wojska. Uczestnik kampanii wrześniowej w szeregach 70 Pułku Piechoty. W Puszczy Kampinoskiej wzięty do niewoli, w której przebywał do czasu wyzwolenia obozu przez Armię Radziecką w styczniu 1945. Był jeńcem Oflagu XI-A Altengrabow, nr jeńca 550. 30 lipca 1940 przeniesiony do oflagu Oflagu II-C Woldenberg, s. 52..