Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Paulinów wrócił do Polski, znalazł się w gminie Nowa Mysz w powiecie baranowickim województwa nowogródzkiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
W 1921 roku folwark Paulinowo liczył 36 osób, z czego 25 katolików i 11 prawosławnych, 27 osób zadeklarowało narodowość polską, a 9 białoruską. W 1999 roku wieś liczyła 265 osób, a w 2009 – 219. thumb|left|240px|Pałac w 1916 roku (elewacja ogrodowa) Pałac Pod koniec XIX wieku Jan Bochwic zaczął w Paulinowie budować na początku zabudowania gospodarcze, później sad i rozplanował park, wreszcie w 1906 roku wzniósł pałac, który – popadając w ruinę – istnieje do dziś. Patrząc od strony podjazdu, jego pięcioosiowa część centralna i dwuosiowa prawa część są dwukondygnacyjne, a jednokondygnacyjna część lewa mieściła niegdyś kaplicę domową. Obie elewacje (podjazdowa i ogrodowa) są podobne. Część środkową wieńczy okazały szczyt schodkowy z dużym oknem zwieńczonym ostrym gotyckim łukiem i z dwoma oculusami po bokach. Narożniki środkowej części korpusu oraz części parterowej i elewacji bocznej są zwieńczone neogotyckimi wieżyczkami nadwieszonymi nad elewacją. Boczna elewacja jest również zwieńczona uskokowym szczytem. Dom przykrywa gładki dach dwuspadowy.