2 grudnia 1941 został zestrzelony nad Zatoką Taganroską i mimo oparzeń zdołał wyskoczyć na spadochronie. Od czerwca 1944 do maja 1945 jako pilot 24 gwardyjskiego lotniczego pułku dalekiego zasięgu/240 gwardyjskiego lotniczego pułku bombowców uczestniczył w operacji bobrujskiej, białostockiej, brzesko-lubelskiej, jasko-kiszyniowskiej, budapeszteńskiej i königsbergskiej. Podczas wojny wykonał 400 lotów bojowych, w tym 369 nocą, bombardując siłę żywą i technikę wroga na tyłach.
Od września 1945 dowodził eskadrą pułku bombowców, od września 1946 do marca 1950 był zastępcą dowódcy i dowódcą eskadry bombowców w obwodzie briańskim, w 1950 ukończył wyższą oficerską szkołę lotnictwa dalekiego zasięgu, później pracował w Zarządzie 50. Armii Powietrznej Dalekiego Zasięgu w Smoleńsku. W latach 1953–1959 był szefem wydziału przygotowania bojowego 11. Gwardyjskiej Lotniczej Dywizji Bombowców Ciężkich w Szatałowie w obwodzie smoleńskim, w 1958 zaocznie ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino, w marcu 1959 został dowódcą 335. lotniczego pułku rakietowego w Białej Cerkwi, od września 1959 do lipca 1961 dowodził 151. pułkiem rakietowym w Stryju (od 1960 w stopniu pułkownika).