Po powrocie do ZSRR, w listopadzie 1937 został dowódcą 38. eskadry myśliwskiej, a w lipcu 1938 16. lotniczego pułku myśliwskiego, od marca 1938 kierował wydziałem lotnictwa myśliwskiego Głównego Zarządu Sił Powietrznych Armii Czerwonej. Brał udział w bitwie nad Chałchin-Goł 1939 i w wojnie zimowej z Finlandią, w kwietniu 1940 został w stopniu pułkownika zastępcą szefa inspekcji techniki lotniczej Zarządu 1 Głównego Zarządu Sił Wojskowo-Powietrznych Armii Czerwonej, 4 czerwca 1940 otrzymał stopień generała majora lotnictwa, w kwietniu 1941 „za braki w pracy” został przeniesiony na niższe stanowisko zastępcy dowódcy 14 Mieszanej Dywizji Lotniczej w Łucku.
Po ataku Niemiec na ZSRR uczestniczył w walkach na froncie, jednak jego dywizja poniosła duże straty, za co jesienią 1941 został zdegradowany do niższej funkcji dowódcy 524. lotniczego pułku myśliwskiego (był nim do marca 1943), walczył na Froncie Wołchowskim i Południowym. Od kwietnia 1943 dowodził 235 Lotniczą Dywizją Myśliwską w składzie 2 Armii Powietrznej, następnie 8.