Po wybuchu II wojny światowej udało się jej uzyskać zatrudnienie w szkole w Wiciejowie, gdzie pracowała do września 1941 roku. W tym czasie zorganizowała tajne nauczanie dla dzieci w okolicznych wsi, ucząc języków: polskiego, łacińskiego i niemieckiego. Była również członkinią Tajnej Organizacji Nauczycielskiej. W 1941 roku poznała Jana Łukomskiego - również nauczyciela, z którym wzięła ślub w grudniu 1942 roku. Wcześniej, bo od października 1942 roku została członkinią Armii Krajowej. Po przeprowadzce do Warszawa pełniła rolę łączniczki między Warszawą a Mińskiem Mazowieckim, organizowała dostarczanie paczek żywnościowych więźniom Pawiaka oraz udział w wyrabianiu dokumentów chroniących Polaków przed wywozem na roboty przymusowe do Niemiec.
Po zakończeniu działań zbrojnych, lata 1948-1966 spędziła w Kutnie oraz pobliskich Gosławicach, pracując w tamtejszych szkołach oraz pełniąc funkcję kierownika Biura Powiatowego Komitetu Koordynacyjnego Społecznego Funduszu Budowy Szkół przy Wydziale Oświaty i Kultury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kutnie (1959-1964). W 1966 roku została zatrudniona w Szkole Podstawowej nr 5 w Wołominie, gdzie pracowała aż do 1973 roku (od 1968 roku - na pół etatu).