W roku 1901 osiedle składało się ze 158 domów drewnianych i ośmiu murowanych (1585 izb), które przeznaczone były dla majstrów zatrudnionych w fabryce. Na jego terenie znalazły się także: szkoła przyfabryczna, szpital, konsum i dom teatralno-kulturowy.

Po roku 1945 domy stopniowo rozbierano. Ostatnie z nich wyburzono w 1980 roku.

Architektura Budynki wyglądem nawiązywały do architektury wiejskiej, co wyróżniało je na tle innych łódzkich osiedli. Domy na osiedlu były parterowe, drewniane, z użytkowym poddaszem, każdy przeznaczony był dla sześciu rodzin. Posiadały komórki przy ścianach szczytowych. Sień znajdowała się w osi budynku, z niej prowadziły wejścia do czterech izb na parterze i dwóch na poddaszu. W sąsiedztwie znajdowały się studnie i niewielkie ogródki oraz sławojka.

Domy na osiedlu ustępowały standardem innym domom robotniczym ówczesnej Łodzi, już w momencie powstawania było im bliżej do domów łódzkich tkaczy z lat 20. XIX wieku. Jakość życia na osiedlu nie zmieniała się z czasem na lepsze – domy do końca istnienia pozostały nieskanalizowane, nie posiadały bieżącej wody.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Architektura drewniana w Łodzi Kategoria:Nieistniejące obiekty budowlane w Łodzi Kategoria:Drewniane domy w Polsce