Późniejszy przydział to 1 Szpital Okręgowy im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie, na stanowisko asystenta Oddziału Zakaźnego. W 1931 był w stopniu kapitana (starszeństwo z dniem 1 stycznia 1929 i 4 lokatą (124) w korpusie oficerów sanitarnych – lekarzy, w 1934 posiadał 109 lokatę w korpusie). We wrześniu 1936 roku mianowany został starszym ordynatorem Sanatorium Wojskowego w Otwocku. Specjalista chorób płucnych. Pisał artykuły do specjalistycznych czasopism medycznych, m.in. do „Lekarza Wojskowego”. Jeden z artykułów „Dwa przypadki wąglika” wydano jako broszurę w 1935. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 14. lokatą w korpusie oficerów zdrowia.
W kampanii wrześniowej komendant 13 szpitala polowego 24 Dywizji Piechoty i komendant szpitala polowego nr 504 w Tarnopolu. Wzięty do niewoli radzieckiej, osadzony w Kozielsku. Ostatnia wiadomość od Jamiołkowskiego dotarła do krewnych 28 listopada 1939. Był wtedy jeńcem obozu kozielskiego. Między 7 a 9 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 015/2 z 05.04.1940. Został zamordowany między 9 a 11 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 24.04.1943.