Święcenia otrzymał 31 stycznia 1904 roku w katedrze we Fromborku. Jako neoprezbiter został skierowany do parafii w Reszlu, gdzie rozpoczął posługę duszpasterską oraz pedagogiczną w miejscowym gimnazjum. Następnie biskup warmiński Andreas Thiel skierował go na dalsze studia do Wrocławia. W 1907 na podstawie rozprawy o św. Cyprianie Die Sichtbarkeit der Kirche nach der Lehre des hl. Cyprian uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie we Wrocławiu. Powrócił do Braniewa, by objąć funkcję prefekta konwiktu biskupiego. W 1909 habilitował się w Państwowej Akademii w Braniewie. W 1910 mianowany został już profesorem zwyczajnym dogmatyki i apologetyki, mając zaledwie 32 lata (co było niespotykane, gdyż najpierw mianowano zwykle profesorem nadzwyczajnym). W latach 1910–1928 wykładał w Akademii w Braniewie jako profesor dogmatyki i apologetyki. Był rektorem i aż czterokrotnie dziekanem wydziału teologicznego Państwowej Akademii w Braniewie. Również prowadził wykłady z teologii dogmatycznej na Uniwersytecie Albrechta w Królewcu. W 1928 przeniósł się do Wrocławia, po otrzymaniu stanowiska profesora dogmatyki na Uniwersytecie Wrocławskim. Jego wielkie kompetencje zostały szybko docenione, powierzono mu funkcję dziekana, a po niespełna czterech latach, w roku 1931/1932, został rektorem Uniwersytetu WrocławskiegoRektoratreden (HKM)..