Krucjata thumb|250px|Boemund i Daimbert na statku pod krzyżem świętego Jerzego płyną do Ziemi Świętej Przed końcem 1098 roku Daimbert wyruszył w kierunku Ziemi Świętej, dowodząc flotą pizańską. Podczas podróży flota dokonała skutecznych rajdów na bizantyńskie wyspy, docierając do wybrzeży Syrii w pobliżu portu w Latakii. W tym czasie, jeden z przywódców krucjaty, Boemund I oblegał Antiochię. Przybycie floty dla Boemunda było zrządzeniem losu, bo umożliwiało zablokowanie dostaw do Antiochii od strony morza – Daimbert zgodził się, usprawiedliwiając wystąpienie przeciwko chrześcijanom (Latakia była miastem bizantyńskim), faktem, że nie uznawali oni władzy papieża. Jednak inni przywódcy wyprawy krzyżowej – Robert II Krótkoudy, książę Normandii, Rajmund IV, hrabia Tuluzy i Robert II, hrabia Flandrii – którzy widzieli konieczność współpracy z cesarzem bizantyńskim Aleksym I, byli wściekli i swoimi wpływami przekonali Daimberta do odstąpienia od blokady. Boemund został zmuszony do porzucenia oblężenia i wyruszył razem z Daimbertem do Jerozolimy, przybywając tam 21 grudnia 1099 roku.
Oficjalny status Daimberta, w momencie gdy wyruszył na wschód, jest niejasny.