Od 1908 nieruchomość miała nowego właściciela, kupca – Abrama Dawida Eisnera, którego skład przędzy funkcjonował przy ul. Dzielnej 22 (obecna ul. Narutowicza 24). W latach 20. XX w. na posesji uruchomiono mechaniczną fabryczkę nici „Rohrman i Lajzerowicz”. W 1922 Eisner połowę posesji sprzedał dziewięciu osobom, które były współwłaścicielami do wybuchu II wojny światowej. W 1928 pozostała część posesji należąca do Eisnera została sprzedana małżeństwu Josefa Hersza i Blimy Szpiro ze Zgierza. Ponieważ mieszkańcami kamienicy byli m.in. Żydzi, to w podwórku posesji, na wysokości trzeciego piętra, zbudowana została drewniana kuczka – pomieszczenie, w którym pobożni Żydzi koczowali przez kilka dni z okazji święta Sukkot. Kuczkę rozebrano w 1939 po wkroczeniu Niemców do Łodzi.
Czterokondygnacyjna kamienica Hillego i Dittricha od frontu ma trzy balkony na pierwszym piętrze z ażurowymi, metalowymi balustradami. Środek fasady zaakcentowany jest dwoma pilastrami w wielkim porządku z głowicami jońskimi, okna pomiędzy nimi ujęte są w dwie półkolumny oraz zwieńczone trójkątnym frontonem na pierwszym piętrze i prostym odcinkiem belkowania na drugim.
Przypisy
Kategoria:Zabytkowe kamienice w Łodzi Kategoria:Kamienice przy ulicy Piotrkowskiej w Łodzi Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1882