Prawo własności we Francji – w prawie francuskim, prawo wykonywania pełni władzy w zakresie jakiejś rzeczy lub jakiegoś dobra. Można je też definiować jako prawnie chronione władztwo nad rzeczą. Stanowi kwintesencję połączeń zachodzących pomiędzy osobą a rzeczą. Własność stanowi jeden z najważniejszych wątków prawa cywilnego. Prawo własności opisane jest w Kodeksie Napoleona oraz ustawach i innych aktach normatywnych obowiązujących w państwie francuskim.
Historia kształtowania się prawa własności we Francji Pierwsze informacje o prawie własności zawarto w Konstytucji Republiki Francuskiej z 26 sierpnia 1789 roku w artykułach II i XVII:
We Francji instytucja własności zapoczątkowana została w XIX wieku. Jej podstawę tworzą doktryny prawa naturalnego oraz zasady prawa rzymskiego. Pierwszą większą kodyfikacją uwzględniającą prawo własności jest Kodeks Napoleona wprowadzony w 1804 roku. Definicja prawa własności ujęta w artykule 544. Kodeksu Napoleona została określona jako prawo do korzystania i dysponowania rzeczą w sposób jak najbardziej absolutny, z wyjątkiem ograniczeń wynikających z innych aktów prawnych. Ponadto prawo własności jest najszerszym prawem i pozwala właścicielowi korzystać z rzeczy i rozporządzać nią z wyłączeniem innych osób.