Prawo sądowe polskiego średniowiecza – faza rozwoju sądownictwa w okresie Polski średniowiecznej. W tym czasie ukształtowała się zasada stanowości prawa, a także swój rozwój przeżywało sądownictwo monarsze.
Prawo prywatne Prawo prywatne do połowy XIII w. było prawem zwyczajowym, będącym długo prawem niepisanym. Jego rozkwit przypada na okres słabego jeszcze wpływu władzy państwowej na stosunki prawne. Wpływ ten zaczął nabierać znaczenia poprzez działalność judykatury monarszej oraz struktur tworzącego się zarządu państwa. Pomimo tego, iż uregulowania prawne tego okresu miały swój własny charakter, zaczęły ulegać one wpływom i oddziaływaniom zewnętrznym. Prawo prywatne w tym okresie miało na celu ochronę dobra i pozycji jednostkiDariusz Makiłła, Historia prawa w Polsce, 2008, s. 29-30..
Zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych Podmiotem prawa mógł być wyłącznie człowiek, ale tylko ten, który posiadał zdolność prawną. Dla prawa średniowiecznego osobami nie byli wówczas niewolnicy oraz pozbawieni praw wywołańcy, którzy byli umarli wobec prawa (śmierć fikcyjna)Juliusz Bardach, Bogusław Leśnodorski, Michał Pietrzak, Historia ustroju i prawa polskiego, 2001, s. 131.. Wprowadzone do Polski chrześcijaństwo skutkowało pojawieniem się pojęcia osoby prawnej.