W Niemczech powstał szeroki model skargi konstytucyjnej, polega on na przyjęciu skargi konstytucyjnej bez ograniczeń w odniesieniu do aktów stosowania prawa i powszechnie obowiązujących aktów normatywnych. Znaczy to, że każdy akt indywidualny, w tym wyrok sądu, decyzja administracyjna i każda norma prawna, jeżeli narusza wolność i prawa konstytucyjne, przy spełnieniu przesłanek formalnych, może stać się przedmiotem skargi konstytucyjnej. Przedmiotowy zakres skargi konstytucyjnej obejmuje: konstytucje poszczególnych krajów federalnych, umowy międzynarodowe, ustawy federalne, ustawy krajowe, akty administracji publicznej (generalne i indywidualne), wyroki sądów powszechnych i administracyjnych, orzeczenia sądu konstytucyjnego krajów federalnych, zaniechanie władzy wykonawczej, zaniechanie władzy sądowniczej, zaniechanie ustawodawcy.
Wzorzec kontroli Zarzut naruszenia prawa jednostki można postawić tylko w przypadku powoływania się na przepisy konstytucyjne. Do katalogu przepisów UZ, których naruszenie może stanowić podstawę skargi konstytucyjnej należą: