Bezpośrednie ratowanie życia (np. reanimacja) stanowi stan wyższej konieczności i nie mają tu zastosowania przepisy o autonomii pacjenta. Typowa sytuacja dla zastosowania testamentu życia to np. decyzja o odłączeniu respiratora w momencie gdy stan pacjenta jest w stanie trwale wegetatywnymHartman J., Bioetyka dla lekarzy, Wolters Kluwer, 2011.
Historia Po raz pierwszy rozwiązanie jakim był testament życia zostało zaproponowane w 1967 roku przez prawnika z Chicago Luisa Kutnera (living wills). Kutner wzorując się na prawie spadkowym (gdzie po śmierci osoba ma kontrolę nad majątkiem) wymyślił sposób, aby osoba fizyczna wyrażała swoje pragnienia dotyczące opieki zdrowotnej, gdy nie jest już w stanie wyrazić obecnych pragnień dotyczących opieki zdrowotnej. Ponieważ ta forma "oświadczenia woli" miała być używana, gdy dana osoba wciąż jeszcze żyła (ale nie była już w stanie podejmować decyzji), została nazwana "Testamentem Życia". Pomysł ten został opisany w dzienniku prawniczym w 1969 roku. Pierwszym stanem, który przyjął akt prawny regulujący testament życia, była Kalifornia w 1976 roku (Natural Death Act). Do 1986 roku 41 stanów wprowadziło podobne regulacje prawne. A w 1991 USA przyjęło ustawę o samostanowieniu pacjenta (Patient Self-Determination Act).