Jest to określenie maksimum ochrony, które ma kontekst nie autorski, a handlowy, sformułowano zawarto tam przesłanki: bezzasadnego ograniczania handlu lub szkodliwego wpływania na międzynarodowy transfer technologiiP. Katzenberger, TRIPS und das Urheberrecht, GRUR Int. 1995, nr 6, s. 447–468, cyt. za: ..

W 1996 przyjęto dwa traktaty: o prawie autorskim (WCT) i o artystycznych wykonaniach i fonogramach (WPPT). O uwzględnienie interesów użytkowników zabiegały tradycyjnie kraje rozwijające się oraz – nowy uczestnik rynku – przemysł informatyczny. W trakcie lobbingu powoływano się na koncepcję społeczeństwa informacyjnego, zauważano też wzrost roli informacji jako przedmiotu obrotu gospodarczego. „Wyrażano przy tym obawy, iż tendencja swobodnego przepływu informacji (free flow information) zdobędzie przewagę nad ochroną praw twórców”.

WCT miał „zrewolucjonizować zasady, na których jest oparty dozwolony użytek”. Jednak z powodu kontrowersji zastosowano kompromis. WCT nie stworzył nowych rozwiązań, w szczególności nie uregulował szczegółowo form dozwolonego użytku, lecz – tak jak TRIPS – rozszerzył stosowanie trójstopniowego testu z prawa reprodukcji do wszystkich form eksploatacji utworów;