U schyłku lat dwudziestych XX wieku dotychczasową różnorodność przepisów karnych zastąpiono jednolitymi przepisami o sądownictwie i procedurze. W latach 1928–1939 w polskim prawodawstwie instytucja sędziego śledczego dzieliła się na dwie kategorie: sędziów okręgowych oraz sędziów ds. wyjątkowego znaczenia działających przy sądach apelacyjnych. Osoby kandydujące na stanowisko sędziego śledczego musiały spełniać te same wymogi co sędzia orzekający w tym sądzie. Jedną z różnic pomiędzy obiema kategoriami był sposób mianowania, uległo to jednak zmianie po reformie z 1932, po której wprowadzono jednolity tryb mianowania sędziów. Dzięki tej zmianie sędzia śledczy uzyskał gwarancje niezawisłości i nieprzenoszenia do innego sąduM. Materniak- Pawłowska, Instytucja sędziego śledczego w II Rzeczypospolitej Czasopismo prawno-historyczne 2013 t. LXV, z. 1, s. 280..