W czasie wojny był aktywnym członkiem konspiracyjnej organizacji ziemiańskiej „Uprawa”, założonej w 1940 r. „Uprawa” niosła pomoc wysiedlonym z terenów wcielonych do Rzeszy, gromadziła fundusze niezbędne do wykupywania z więzień aresztowanych, zaopatrywała w żywność oddziały Armii Krajowej.

Organizował władze krajowe Narodowej Organizacji Wojskowej (NOW), współtworzył struktury NOW, a następnie Narodowe Siły Zbrojne (NZS) na terenie powiatu koneckiego. Aresztowany pod koniec 1940 uciekł z więzienia i ukrywał się w Warszawie pod fałszywym nazwiskiem. Związał się z grupą „Szańca”. W 1942 wstąpił do Służby Cywilnej Narodu, której przewodniczył Kazimierz Gluziński i został jego zastępcą jako przedstawiciel Stronnictwa Narodowego. Objął swoim kierownictwem Wydział Organizacyjny. Nosił wówczas pseudonim “Hieronim Rudzki”. Poszukiwany przez Gestapo ukrywał się w Podkowie Leśnej. Został aresztowany 10 listopada 1943 i uwięziony na Pawiaku. Po przesłuchaniach w siedzibie Gestapo na Al. Szucha został rozstrzelany 3 grudnia 1943 w masowej egzekucji na ul. Puławskiej w Warszawie. 100 zakładników rozstrzelano w odwecie za atak na niemieckie „budy” policyjne, przeprowadzony w tym miejscu poprzedniego dnia przez żołnierzy Kedywu AK.