Analiza Utwór stoi na pograniczu dwóch estetykː klasycznej i romantycznej. W przedmowie do drugiego wydania z 1832 roku Nodier pisał, że nowe tematy zostały podane antycznym wierszem. Budowa utworu składającego się z Prologu, Ekspozycji, Epizodu, Epody i Epilogu odwołuje się do zasad antycznej retoryki. Natomiast treść, która jak wskazuje autor jest pastiszem Metamorfoz Apulejusza, najbardziej romantycznego spośród autorów antycznych, stanowi jego zdaniem ową nową treść. Nodier przedstawia ją w formie marzenia sennego, uważa bowiem, że właśnie sen, a szczególnie koszmar może sprostać potrzebom nowej wrażliwości odbiorców. Wchodząc w logikę snu nie tylko zgłębia nowe możliwości wyrazu, ale też przechodzi od świadomości obudzonej do świadomości pogrążonej w marzeniu sennym z wszystkimi jej osobliwościami}. mały|Meroe wyrywająca serce Sokratesowi Kolejne części utworu zostały poprzedzone podwójnym cytatemː pierwszym z klasycznych poetów łacińskich (Tibullusa, Horacego, Katullusa, Wergiliusza i Klaudiusza), drugim, z arcyromantycznego w opinii Nodiera, Szekspira (głównie z Burzy). W celu wzmocnienia ekspresji pisarz posługuje się pierwszą osobą liczby pojedynczej. Narratorem przez większą część utworu jest Lucjusz, bohater Metamorofoz. Jego wypowiedź przerywa Polemon, kochanek Meroe, w Metamorfozach noszący imię Sokratesa.