Charakterystycznym, lecz nieobowiązkowym elementem koncertu solowego jest kadencja, służąca rozwinięciu materiału utworu i zaprezentowaniu możliwości wykonawcy.
W XVI i pierwszej połowie XVII wieku nazwą concerto określano przede wszystkim utwory wokalne albo wokalno-instrumentalne, a termin wiązał się z techniką koncertującą. Koncert instrumentalny wyłonił się w ostatnich dziesięcioleciach XVII wieku we Włoszech z tradycji sonaty, a w baroku przyjął przede wszystkim postać concerto grosso i koncertu solowego. Decydujące znaczenie dla ukształtowania tego drugiego miała twórczość Antonia Vivaldiego, natomiast model klasyczny rozwinęli zwłaszcza Wolfgang Amadeus Mozart i Ludwig van Beethoven. W XIX wieku koncert zajął centralne miejsce w publicznej kulturze muzycznej, łącząc wirtuozerię z symfonicznym rozwojem materiału oraz rozwiązaniami narracyjnymi i programowymi. W XX i XXI wieku zachował żywotność w warunkach stylistycznego pluralizmu: kompozytorzy zarówno powracali do dawnych odmian gatunku, jak i radykalnie przekształcali relację między partiami solowymi a zespołem.