Pierwsze koralki ze szkła zrobiono w Egipcie i Mezopotamii około 3500 lat temu. Starożytni szklarze wytwarzali szkło z trzech prostych składników: piasku, węglanu sodu i wapienia. Wraz z rozwojem ludzkiej cywilizacji powstawały coraz to nowe bardziej skomplikowane techniki ich produkcji, a szklane korale stawały się coraz bardziej wymyślne.
Około 1350 roku p.n.e. wyrób szkła był już skomplikowanym procesem chemicznym, który pozwalał na otrzymanie szkła bezbarwnego lub barwnego, nieprzezroczystego, mozaikowego (millefiori). Skonstruowano również specjalne piece. Następnie Rzymianie dalej usprawnili wyrób szkła i zainicjowali proces dmuchania.
Pochodzące z Europy szklane koraliki były początkowo głównie produkowane w Wenecji. Już w 1291 roku przeniesiono część produkcji z Wenecji do Murano, z obawy, że wypadek z piecem mógłby zniszczyć miasto. Wraz ze wzrostem popularności i dostępności szklanych koralików zmniejszał się popyt na korale fajansowe.
Koraliki millefiori docierały nawet do Skandynawii, centralnej Afryki i Chin jako towar wymienny. Wraz z upadkiem Cesarstwa Rzymskiego nastąpił koniec okresu rozkwitu szklanych korali. W średniowieczu produkowano mniej i bardziej proste koraliki, głównie do różańców.