W 1852 opuścił urząd i osiadł w Bratkówce, która wraz z majątkiem w Odrzykoniu stanowiła dziedziczną własność jego żony Zofii Jabłonowskiej, córki Leona Jabłonowskiego. Z tego małżeństwa miał dwóch synów: Franciszka i Stanisława Jana oraz córki: Elżbietę Marię (1853–1886), zakonnicę Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia, Stefanię (1858–1895) felicjankę, oraz Zofię. Zajął się majątkiem, a od 1853 także działalnością w Towarzystwie Rolniczym Krakowskim. Latem 1860 za sprawą Gołuchowskiego, powołany został do Rady Państwa w Wiedniu (31 maja – 27 września 1860) kilkakrotnie zabierał głos, m.in. w sprawie używania języka polskiego w urzędach i sądownictwie, zmniejszenia podatku od piwa, złego administrowania przez rząd funduszami na edukację. W 1863 uzyskał mandat do Sejmu Krajowego w wyborach uzupełniających w kurii wielkiej własności obwodu tarnowskiego. Przeciwny powstaniu styczniowemu, wsparł je jednak wpłacając na pożyczkę narodową kilka tysięcy złotych. W Sejmie był jednym z inicjatorów adresu do cesarza dziękującego za amnestię dla skazanych za działalność związaną z powstaniem. Wybrany na posła po raz kolejny w 1870, tym razem z obwodu krakowskiego, nie dotrwał do końca kadencji i już w 1872 złożył mandat. W wyborach 1883 uzyskał mandat z kurii IV w okręgu Dukla, Krosno i Żmigród;