W późniejszych okresach Azuchi-Momoyama (1568–1603) i Edo (1603–1868) popularność byōbu stale rosła, a władcy feudalni pokazywali je jako symbole bogactwa i władzy. W rezultacie zaczęto je pokrywać płatkami złota i kolorowymi technikami malarskimi. Do mrocznych pomieszczeń zamków i domów wniosło to wile światła.
Pod koniec okresu Edo wytwarzanie parawanów zaczęło zanikać i obecnie jest niewiele miejsc, w których powstają autentyczne byōbu. Wiele jest produkowanych tanio, maszynowo w Tokio lub nawet importowane z Chin. W Kioto istnieje jedyny producent, który wytwarza ekrany od początku do końca ręcznie.
Pod koniec XIX wieku parawany byōbu stały się popularnym przedmiotem japońskiego eksportu do Europy i Ameryki, kiedy rozpoczęła się moda na japonizm. Francuski malarz, Odilon Redon, pod wpływem sztuki byōbu stworzył serię paneli dla Château de Domecy-sur-le-Vault w Burgundii.