Joseph Philo BradleyW polskiej literaturze naukowej jako Joseph P. Bradley: Florian Stasik, Adam Gurowski, Warszawa 1977, s. 298. Podobnie w amerykańskiej, np. Supreme Court Justices: A Biographical Dictionary i Encyclopedia of the U. S. Supreme Court. (ur. 14 marca 1813 w Berne, zm. 22 stycznia 1892 w Waszyngtonie) – amerykański prawnik.
Życiorys Urodził się 14 marca 1813 roku w Berne w stanie Nowy Jork. Ukończył studia na Uniwersytecie Rutgersa, uzyskując w 1836 roku stopień bakałarza, a trzy lata później został przyjęty do palestry. Jako prawnik odnosił sukcesy, reprezentując między innymi Camden & Amboy Railroad. 7 lutego 1870 roku został mianowany sędzią Sądu Najwyższego z nominacji prezydenta Ulyssesa Granta. Jego kandydatura została zatwierdzona przez Senat 21 marca. Cztery lata później rozpatrywał sprawę ataku 40 białych obywateli, którzy zostali oskarżeni o zabójstwo 60 Afroamerykanów podczas wiecu politycznego w Luizjanie. Bradley był zdania, że prawo do pokojowych zgromadzeń, prawo do noszenia broni czy sprawiedliwego procesu nie jest zapewniane przez władze federalne, ale przez władze stanowe. Sąd Najwyższy przychylił się do jego opinii.