zdanie „Tomek lubi Basię” znaczy co innego niż zdanie „Basia lubi Tomka”.
Na drodze abstrakcyjnej transformacji predykatów powstało wiele nazw języka potocznego. Np. nazwa „myślenie” powstała z predykatu „myśli”, nazwa „mądrość” z predykatu „jest mądry”. Tego rodzaju funkcjonujące w języku potocznym nazwy są w rzeczywistości pseudonazwami, gdyż zachowują kategorię syntaktyczną predykatu jednoargumentowego. Świadczy o tym fakt, że nie mogą być one, bez wrażenia sztuczności wypowiedzi, traktowane jako orzeczniki – nie można powiedzieć „Jan jest mądrością” czy też „Poznań jest leżeniem”. Wyrażenia takie traktuje się więc tak samo jak predykaty.
Predykat jako funkcja zdaniowa Predykat jako funkcja zdaniowa od argumentów nazwowych, czyli (w terminologii Czeżowskiego) funkcja propozycjonalna to wyrażenie złożone z funktora zdaniotwórczego od x argumentów nazwowych oraz ze zmiennych nazwowych. Np. „x leży” (gdzie „x” jest zmienną nazwową, „leży” funktorem zdaniotwórczym”), „x = y” (gdzie „x” i „y” są zmiennymi nazwowymi, a „=” funktorem zdaniotwórczym).