4 czerwca 1940 otrzymał stopień generała majora artylerii, od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako szef artylerii 3 Armii Frontu Zachodniego, Centralnego i Briańskiego (do kwietnia 1943), brał udział w walkach przygranicznych na Białorusi, bitwie pod Smoleńskiem, wyrwaniu się z kotła pod Briańskiem i bitwie pod Moskwą. Od kwietnia 1943 do lutego 1944 dowodził 2 Korpusem Artylerii Przełamania na Froncie Briańskim, Nadbałtyckim i 2 Nadbałtyckim, uczestniczył w bitwie pod Kurskiem, operacji briańskiej i leningradzko-nowogrodzkiej, 7 czerwca 1943 otrzymał stopień generała porucznika artylerii, od lutego do maja 1944 był zastępcą dowódcy artylerii Frontu Zachodniego. Od maja 1944 do końca wojny dowodził artylerią 3 Frontu Białoruskiego (od 15 lipca 1944 w stopniu generała pułkownika artylerii), brał udział w operacji witebsko-orszańskiej, mińskiej, wileńskiej, kowieńskiej, nadbałtyckiej i wschodniopruskiej, m.in. w szturmie twierdzy w Królewcu 6–9 kwietnia 1945. Po wojnie został dowódcą artylerii-zastępcą dowódcy Białoruskiego Okręgu Wojskowego, w czerwcu 1946 inspektorem artylerii Głównej Inspekcji Wojsk Lądowych ZSRR, a w maju 1953 inspektorem generalnym Inspekcji Artylerii Głównej Inspekcji Ministerstwa Obrony ZSRR.