W maju 1939 skończył kursy doskonalenia kadry dowódczej przy Akademii Sztabu Generalnego, w październiku 1939 objął dowództwo 148 Dywizji Piechoty w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym, od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami w składzie 13 Armii kolejno na Froncie Zachodnim, Centralnym i Briańskim, biorąc udział w walkach obronnych na Białorusi i w bitwie pod Smoleńskiem, był ranny.
Od 16 września 1941 do lutego 1942 ponownie dowodził 148 Dywizją Piechoty, która 9 grudnia 1941 wyzwoliła miasto Jelec, a 25 grudnia Liwny, od 10 lutego 1942 do 27 czerwca 1943 dowodził 6 Gwardyjską Dywizją Piechoty 13/65 Armii Frontu Centralnego, 3 maja 1942 otrzymał stopień generała majora. Uczestniczył w bitwie pod Kurskiem, w lipcu 1943 objął dowództwo 27 Korpusu Piechoty 65 Armii Frontu Centralnego/Białoruskiego, brał udział w operacji czernihowsko-prypeckiej, sforsował rzeki Desna, Snow i Soż, 15 października 1943 dwie dywizje jego korpusu osiągnęły Dniepr w obwodzie homelskim. Uczestniczył w operacji proskurowsko-czerniowieckiej i lwowsko-sandomierskiej, zajmując Beresteczko, Radziechów, Jarosław oraz zajmując przyczółek sandomierski, później brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej, w 1945 awansowano go na generała porucznika. Po wojnie nadal dowodził korpusem, w 1948 ukończył wyższe kursy akademickie przy Akademii Wojskowej im.