W latach 1933–1939 prowadził wykłady z zakresu szkód górniczych w Zakładzie Geodezji i Miernictwa Górniczego Akademii Górniczej w Krakowie.

Był członkiem Rady Śląskiego Związku Akademickiego, członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Województwa Śląskiego, członkiem honorowym klubu sportowego „Dąb”, członkiem Towarzystwa Szkoły Ludowej oraz Sekcji Technicznej Diecezji Śląskiej i innych organizacji społecznych.

W czasie okupacji, zatrzymany przez Niemców 8 kwietnia 1940 z powodu swojej działalności w komisji granicznej, po krótkim aresztowaniu w halach fabryki Schoena w Sosnowcu, przewieziony 9 kwietnia 1940 do obozu w Dachau, skąd 25 maja 1940 został przekazany do obozu w Mauthausen, na wolność wyszedł pod koniec 1940. Początkowo nie mógł znaleźć pracy, dopiero w lipcu 1941 został zatrudniony przy budowie kolei piaskowej w Wojkowicach Komornych jako technik. Po kilku miesiącach przeniósł się do firmy Hochtief, gdzie dotrwał do wyzwolenia.

Po wojnie powrócił do WUG w Katowicach, gdzie do 30 czerwca 1952 pracował jako naczelnik Wydziału Miernictwa Górniczego, pełniąc również funkcję członka Kolegium Orzekającego WUG. Po przejściu na emeryturę kontynuował pracę na pół etatu jeszcze przez sześć lat.