W listopadzie 1912 wspólnie z Ismailem Qemalem dotarł do Wlory i należał do grona sygnatariuszy deklaracji niepodległości. W pierwszym rządzie albańskim objął stanowisko ministra rolnictwa, a następnie ministra robót publicznych. W 1913 z uwagi na zły stan zdrowia wyjechał na leczenie do Lozanny, ale powrócił w styczniu 1914, już po upadku rządu Qemala. W tym czasie zaangażował się w pomoc dla oddziałów albańskich walczących na południu kraju przeciwko Grekom.
Okres I wojny światowej Cale spędził w Szwajcarii, podróżując także w tym czasie do Francji, Bułgarii i Rumunii. W czasie pobytu w Rumunii został aresztowany przez policję rumuńską i osadzony w więzieniu w Bukareszcie. W Szwajcarii współpracował z pismem Albania. Powrócił do Albanii w 1919, a rok później objął stanowisko prefekta Korczy. W czerwcu 1920 zrezygnował ze stanowiska prefekta i objął kierownictwo nad dyrekcją poczt i telegrafów. W 1921 został wybrany do parlamentu. Z uwagi na zły stan zdrowia wyjechał na leczenie do Salonik, gdzie zmarł w 1923. W sierpniu 1926 jego doczesne szczątki sprowadzono do rodzinnej Korczy.