W końcu września 1943 wyróżnił się podczas forsowania Dniepru, za co uhonorowano go tytułem Bohatera Związku Radzieckiego. W styczniu 1944 objął dowództwo 55 Dywizji Piechoty 61 Armii 1 Frontu Białoruskiego, brał udział w operacji białoruskiej, 29 czerwca 1944 wyróżnił się podczas wyzwalania Petrykowa, a później stacji Żytkowicze i miast Łuniniec i Pińsk. Jesienią 1944 uczestniczył w operacji nadbałtyckiej. W czerwcu 1945 został skierowany na Daleki Wschód, brał udział w dalekowschodniej ofensywie radzieckiej, m.in. w forsowaniu rzeki Ussuri i rozbiciu Armii Kwantuńskiej, a także zajęciu Harbinu i trzech innych miast Mandżurii. Po wojnie nadal dowodził dywizją, w 1946 był zastępcą dowódcy 393 Dywizji Piechoty w Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym, w maju 1946 został zwolniony do rezerwy. Mieszkał w Soroczynsku, później w Kijowie.