Feliks Kaleciński (ur. 14 stycznia 1899 w Pabianicach, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – porucznik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Edwarda i Pauliny z Falkiewiczów.

W 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie 1920. Walczył o Kalenkowicze i Możysz.

W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. W 1923 awansował do stopnia porucznika (starszeństwo z dniem 1 marca 1923 i 37 lokatą w korpusie oficerów artylerii), służył w 10 pułku artylerii polowej. Absolwent Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu, następnie ukończył kurs gazowy, kurs amunicyjny w CSP. Od 1928 oficer artylerii w 31 pułku piechoty.

We wrześniu 1929 będąc na obozie szkoleniowym w okolicach wsi Kolumny pod Łaskiem, uratował tonącego w rzece Grabia, kupca łódzkiego Aleksandra Srebrzyńskiego. O tym wydarzeniu pisała ówczesna prasa.

Od 1935 oficer zwiadu w 10 pal. W 1935 w stopniu porucznika został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przydziału służbowego, z jednoczesnym oddaniem do dyspozycji Dowództwa Okręgu Korpusu, następnie przeniesiony w stan spoczynku.