Ogon jest szary, jego dolna krawędź wyposażona jest w podwójny rząd ośmiomilimetrowej długości białych włosów, tworzących „frędzle” pomagające w pływaniu. Tego typu struktura występuje u rzęsorków (Neomys) i wodoryjków (Nectogale). Samica ma dwie pary sutków brzusznych.
Ekologia Żyje w wyżynnej środkowej części wyspy, na wysokościach od 1200 do 3500 m n.p.m. Okazy były chwytane w górskich strumieniach, blisko krawędzi lasu. Gryzonie te żyją w pobliżu słodkiej wody i prowadzą ziemnowodny tryb życia.
Według doniesień samica zwykle rodzi jedno młode.
Populacja Bobromysz bezucha jest skryta i trudno ją schwytać (drugi okaz zdobyła dopiero ekspedycja T. Gilliarda w 1951 roku), ale występuje na znacznie większym obszarze niż początkowo sądzono. Chociaż nie wiadomo, jaki jest trend zmian jej liczebności, nie są znane znaczące zagrożenia dla tego gatunku. Lokalnie ludzie polują na te gryzonie i jedzą je, a na zachodzie obszaru występowania może na nią niekorzystnie wpływać górnictwo. Nie wiadomo, czy występuje w obszarach chronionych. Bobromysz bezucha jest przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody uznawany za gatunek najmniejszej troski.
Przypisy Nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Myszy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1907 roku